dinsdag 25 juli 2017
DOODGEWOON informeert en amuseert over zaken rond de dood - sinds 1994
DE LAATSTE OPLEVING + TEKENEN UIT HET HIERNAMAALS
Geplaatst: 18-11-2005

Iedereen kent de verhalen wel. Over de laatste opleving op het sterfbed, of de bijzondere en veelzeggende verschijnselen op en rond een uitvaart. Maar zijn ze werkelijk ergens op gebaseerd? Of is het gewoon de mens eigen: betekenis zoeken waar die er niet is?


Bestaat er echt een laatste opleving op het sterfbed? Aan die vraag wijdde Trouw onlangs een boeiend stukje. 'Na een slopend ziekbed schrijdt het lichaam zijn laatste schreden door een mistig grensgebied, wazig, waziger... Soms is er wat onrust, een klein vingertje dat nog even naar het leven reikt, en dan. Dan is er die laatste opleving, opa veert op in bed, kijkt om zich heen, balt een vuist, zijgt neer in het kussen en laat de familie met een diepe rochel achter.'

Dit verhaal is nog eenvoudig. Ze kunnen veel indrukwekkender zijn. Oma, die sinds haar hersenbloeding geen spraak meer heeft, maar die vlak voor haar dood het 'Wees gegroet Maria' foutloos en vlot weet op te zeggen. De doodzieke, demente, met de morfine platgespoten grootvader die vlak voor zijn dood zijn ogen opent en zijn rond het bed geschaarde familieleden een voor een veelbetekenend aankijkt.

Klopt dit nu, vroeg Trouw aan enkele objectieve waarnemers, die vanuit de aard van hun beroep veel sterfbedden hebben gezien: een verpleeghuisarts, een oncoloog, een neuroloog.

Er is geen enkele helderheid, meent de verpleeghuisarts. We willen het graag. De dood is blijkbaar zo moeilijk te accepteren dat we er van alles omheen verzinnen. "Zie het lichaam als een oceaanstomer, waarvan de ene na de andere machinerie, long, lever, nieren, hart, langzaam hapert. Beetje bij beetje, tot hij ermee stopt."

Ook de oncoloog en de neuroloog zien die opleving nooit. De oncoloog: "Ik maak het niet mee, terwijl ik duizenden mensen heb zien gaan. [...] Ik geloof wel dat een enkeling langer vecht en een dagje wint. Vanwege die broer uit Amerika die onderweg is."

De neuroloog: "Ik heb dat even bij collega's rondgevraagd, maar die laatste helderheid kennen zij evenmin. En die kn er ook niet zijn: bij sommige aandoeningen wordt het brein langzaam vergiftigd, bij andere ontbeert het noodzakelijke stoffen. [...] We zien die opleving niet, echt niet!"

Uit het vakblad van november blijkt dat veel mensen, al of niet werkzaam in de uitvaartwereld, geloven dat overledenen zich nog kunnen laten gelden.

Een voorbeeld:
'Een uitvaartverzorger maakte het mee dat er tijdens een begrafenis een tekst van de overledene werd voorgelezen, die luidde: "Ik zal als een roofvogel vanuit de lucht op jullie neerkijken." Juist op dat moment verscheen er een roofvogel in de lucht die verdween toen de kist helemaal was gedaald.'

Auteur Mieke van Leeuwen, afscheidsbegeleidster, kreeg veel reacties op haar oproep meldingen te doen van 'vreemde verschijnselen': de rouwauto die het begaf, n ballon die niet weg wilde, het computersysteem dat platlag na het overlijden van de systeembeheerder, klokken die sinds het overlijden stil staan dan wel een klok die opeens andere geluiden maakt en dat ook blijft doen, een advertentie van iemand enkele kilometers verderop met precies dezelfde naam en sterfdatum.

Toeval?, vraagt Van Leeuwen zich af. Ze antwoordt: 'Het zou kunnen, maar ze hebben allemaal een bijzondere en symbolische waarde voor diegenen die ze mochten ervaren, waardoor ze onze aandacht verdienen.'

Terug...
REACTIES

Geef hieronder uw reactie op dit artikel, en/of lees de reacties van andere lezers.
Uw naam
Uw email
Uw reactie
Reacties worden pas geplaatst na goedkeuring door de redactie. De redactie is niet aansprakelijk voor de inhoud van reacties, en behoudt ten alle tijden het recht reacties te wijzigen of te verwijderen.


Yonca schreef op 15-8-2016:
Ik heb mijn opa gisteren om 18:00 verloren, mijn opa was een vader voor me. Hij was dement en nadat mijn oma 2 jaar geleden plots was overleden ging het berg afwaarts met hem. Maar hij herkende mij altijd nog ik was zijn alles zijn liefste dochter en hij was mijn lach en een deel van mij althans zo voelde het voor mij.
ik droom iedere dag en elke keer wat anders maar de laatste tijd zag ik veel nummer 13 voorkomen ik dacht er niet te veel aan maar steeds kwam nummer 13 naar voren mijn dochter is ook de 13 de geboren, het ging slechter en slechter tot hij niks meer kon eten en maar 45 kilo woog hij woog altijd meer dan 100 kilo vroeger dan, de 3 dagen ar die niks meer en kon ook niks meer zeggen we communiceerde via onze handen hij bewoog z'n hand of knipperde licht met z'n ogen, wat ik zelf heel erg vond is dat die 3 dagen niks binnen kreeg ook geen infuus niks en ik kon zelf ook niks eten of drinken uit schuldgevoel. De dag dat mijn geliefde opa overleed hield ik zijn hand vast en hij begon sneller adem te halen en ik zag dat die begon te vechten voor z'n leven ik zei opa je mag gaan ga maar opa ga naar oma wij houden van je, en na enkele seconden niet eens 1 min blies die zijn laatste adem uit.
Bij mijn oma heb ik geen afscheid kunnen nemen ze is 2 jaar geleden overleden en ze was plots overleden hartaanval en er was niemand aanwezig om haar te reanimeren, heb veel verdriet gehad ze was nog zo jong 67 jaar, maar voor haar overlijden dus ze was niet ziek of iets , na drukke dag op werk was ik eindelijk thuis en ik ging tv kijken en ik hoorde een vrouwelijke stem fluisteren ik doe de tv uit en ik blijf het horen ik dacht wtf
Tv weer aan geen aandacht verder aan gegeven 2 dagen later was mijn oma overleden
Sorry voor mijn lange verhaal


Genia schreef op 26-1-2016:
Dagen na de uitvaart van mijn lieve moeder Carla Johanna Sahm in 2008 vroeg mijn moeder mij in een droom waar de persoon was die ontbrak bij de uitvaart, het was de enige persoon die absent was i v m het vast willen houden van het levende beeld van mijn moeder. Alsof mijn moeder haar uitvaart heeft gadegeslagen, dat maakte de droom mij duidelijk. Ook was ik altijd bij haar en na haar overlijden moet zij mij hebben gezocht want 51 dgn na haar heengaan werd ik midden in de nacht wakker en hoorde ik haar lieve stem mij roepen Geniaaa, alsof zij mij zocht in de andere dimensie.Na alle morfine en sedatie werd zij pas wakker na 51 dagen op die mysterieuze mooie plek waar wij alleen ooit heengaan.er is een hiernamaals, een hemel. Mijn moeder beloofde mij op haar ziekbed voor mij te zorgen na haar heengaan, daarboven kan ik meer doen dan hier fluisterde zij, en beloofde mij een leuke baan die helemaal bij mij zou passen, en ja die kreeg ik drie jaren na het heengaan van mijn schat van een moeder, zij hield woord, en hoe dankbaar ben ik haar. Genia


Bertie van Hoogevest schreef op 3-10-2015:
Onze moeder is eergisteren overleden. Wij stonden met 5 kinderen om haar heen. Plotseling opende ze haar ogen en ze keek al haar kinderen om beurten aan, kreeg een glimlach op haar gezicht. Vervolgens maakte ze met haar mond een kusbeweging naar ons. Daarna had ze weer een glimlach op haar gezicht en de ogen gingen weer dicht en ze ademde weer door. Na 5 minuten deed ze haar ogen weer open en begon ze met haar gezicht te persen waardoor ze weer kleur kreeg en haar vermagerde gezicht weer voller werd zoals ze altijd was. Daarna sloot ze haar ogen en na 5 minuten hield haar ademhaling op.


Wim Vermeer schreef op 8-9-2015:
Ik heb vol belangstelling het artikel gelezen en niet omdat ik "de dood" niet ken ,maar om te vernemen of nog meer mensen nieuwsgierig zijn ,in positieve zin ,wat leven en dood inhoudt.
Op bijzondere wijze ,ik zal hier niet over uitweiden om dit stukje niet te lang te maken , kwam ik in het bezit van het eerste boek van Jozef Rulof ,het meest unieke medium dat Nederland ooit gekend heeft.
Hij ontving de teksten voor de ruim 20 boeken die hij geschreven heeft van zijn geestelijk leider Alcar, een hoge Intelligentie uit het hiernamaals, een liefdes geest. In de boeken komt regelmatig terug dat hij het jammer vindt dat "de wetenschap" helaas nog niet openstaat ,hij noemt dat "nog niet ontwaakt is", voor zijn wijsheden.
Als ik dus in bovenstaand artikel lees dat de specialisten de verhalen van gewone mensen ,die ervaringen vertellen van opmerkelijke verschijnselen rond de dood ,zie ik dus een bevestiging van wat ik lees in de studieboeken van Jozef Rulof.
De wetenschap doet ze af als zou het toeval zijn of "de wens is de vader van de gedachte" en alleen omdat ,volgens hun opleiding ,alles wetenschappelijk bewezen moet kunnen worden. Wel nu .....heren specialisten....

In november 1995 is mijn vader overgegaan (overleden)in het ziekenhuis.
Hij leed aan leverkanker en de laatste dagen kreeg hij morfine toegediend voor pijn bestrijding.
De laatste 8 uren was hij niet meer bereikbaar en was dus stervende.
De laatste 10 minuten gebeurde er twee opmerkelijke dingen.Enkele mensen waren broodjes gaan halen , het was al na 01.00 uur in de nacht.
Plotseling ging mijn vader rechtop in bed zitten en keek ons ,er stonden 10 personen om zijn bed ,een voor een aan en maakte met zijn mond een tuitbeweging.
Mijn vrouw zei tegen mijn moeder ,"hij wil je een kus geven",en zo gebeurde dat ook
Toen zonk hij terug in het kussen en overleed .Het was precies 01.40 uur.
De mensen met de broodjes kwamen terug en hoorden het nieuws van overlijden en vertelden dat ,toen ze in de lift stonden en naar boven kwamen ,hun haren recht overeind kwamen.
De volgende morgen is mijn moeder ,samen met mijn zus ,nog even naar de seniorenflat geweest om wat formulieren op te halen.
De klok in de huiskamer stond stil op 01.40 uur.
Men kan beweren dat dit alles toeval is, wensgedachte etc maar , voor mij is het een bewijs dat bij de dood het leven niet ophoudt ,maar dat we een nieuw leven zijn begonnen en wel een geestelijk leven in het hiernamaals.
Ik ben FOD en mijn vader dankbaar voor dit bewijs.

Wim Vermeer


nardus schreef op 21-6-2015:
toen mijn vrouw in 2010 kwam te overlijden lag onder haar bed
een heel vreemd licht het was net een diamant


mieke burhenne schreef op 3-7-2014:
het weekend voor dat mijn moeder overleed waren er wel 60 zwarte kraaien op het dak , en de dag dat zij overleed heb ik een tarotkaart , getrokken...... de dood, is dit toeval?????


Monique schreef op 27-9-2010:
Pim van Lommel, cardioloog. doet op wetenschappelijke wijze onderzoek naar BDE's.

Ik wil mijn verhaal ook wel kwijt.

Toen mijn moeder in het ziekenhuis lag, vroeg ze mij opeens om haar leuke spijkerjurk aan te trekken en haar haar te doen.
Ik geloof dat het 2 dagen voor haar dood was.
Ik moet eerst zeggen dat mijn moeder me een dag of 3 voor haar dood vertelde dat ze haar vader had gezien. ''Zo gek joh Monique'', ik droom nooit over je opa, maar het was een heel levendige droom. Hij zei of deed niets, hij liet zich alleen maar zien.
Na het bezoek zeiden mijn zussen en ik dit tegen een verpleegster en die keek ons enigszins geschrokken aan en moppelde wat van: ''nare droom'', maar ze had zichzelf al een beetje verraden door haar schrik-reactie. Het leek er op dat ze hier niet verder over wilde praten.

De volgende dag vroeg ze me dus haar spijkerjurk aan te trekken en haar haar te doen. Ik vroeg haar waarom en streek met mijn handen haar haar goed.
Ze zei, nou...''Franky vraagt me om naar hem toe te komen''....ik dacht ''wtf is Franky''? Ik had gedacht dat ze wel de naam van mijn vader zou noemen, zijn naam is Wim en is al in 1978 overleden.

de vrijdag daarop werden we door het ziekenhuis bij elkaar geroepen, mijn liefste bezit was stervende....met een enorme knal van onweer na een snikhete dag (juni 2005), blies zij haar laatste adem uit...om precies 19.21 (haar geboortedatum) op de verjaardag van haar oudste kleinzoon, een paar weken ervoor ging ze op de verjaardag van haar jongste kleindochter het ziekenhuis. Dat zal allemaal toeval zijn natuurlijk.

Maar toen mijn moeders enigste zus kwam en ik haar vroeg of zij wist wie ''Franky'' was zei ze tot ieders stomme verbazing: ''Ja, Franky was haar allereerste vriendje, een Canadees die te vroeg is gesneuveld...''

Kort daarop moesten we haar spulletjes ophalen in het ziekenhuis en we spraken met dezelfde verpleegster als van de ''droom over mijn moeders vader''. Ze nam ons apart en zei, ''eigenlijk mag ik dit niet zeggen, wij worden geacht nuchter na te denken en niet te veel naar buiten te brengen''...maar ik wil iets met jullie delen (aan mijn zussen en mij). Op dezelfde etage als waar jullie moeder lag, lag ook een oudere dame. Ik kwam een paar ochtenden geleden bij haar om haar te wassen, ze zei op nijdige toon tegen me: ''mijn vriendin is overleden he?'' ''Uw vriendin?'' (De verpleegster wilde haar niet ongerust maken dus zei ze dat ze er s'morgens nog was geweest en er niets aan de hand was). De oudere dame werd nijdig en zei: ''jawel'', ze is overleden, ze is hier vannacht aan mijn bed geweest en heeft me gedag gezegd''. Het was waar, haar vriendin, die op een andere afdeling lag was die nacht gestorven...

Van een andere verpleegster hoorde we dat haar moeder was overleden in het ziekenhuis waar zij werkte. Tijdens een nachtdienst moest ze in het kamertje zijn waar haar moeder een paar weken eerder was overleden en eigenlijk vond ze dat best een beetje eng. Toen ze uieindelijk toch het (lege) kamertje in was gegaan rook ze ineens de geur van haar moeder...suggestie...? Willen we zo graag een teken van een geliefde dat we dingen in ons hoofd halen?
Ik weet het niet...

Groetjes,



Zeno schreef op 27-9-2010:
Mijn mama is van Hongaarse afkomst, zij is daar geboren en heeft op 25-jarige leeftijd daar haar vader verloren aan kanker.
Mijn mama had ook kanker. 10 jaar lang heeft ze gestreden en ik ben enorm trots op haar! Toen ze op haar sterfbed lag, was ze tot 2 dagen voor haar dood nog helder. Haar moeder, broer en nicht uit Hongarije zijn naar Belgi gekomen om afscheid te nemen. De dag dat ze bij mijn mama aankwamen was haar laatste heldere dag. Ze kon haar leven bespreken en lachen met haar familie. De dag daarna zat ik thuis en kreeg ik bericht dat ze elk moment kon sterven. Ik vertrok
meteen naar het ziekenhuis en hoopte dat het nog niet te laat was. Ik was niet te laat.
Mijn mama lag daar op haar bed en vroeg me toen ik binnenkwam waar haar papa was, in het Hongaars. Ze verstond geen Nederlands meer, ze kon enkel nog maar Hongaars. Ik zag de schrik in haar ogen, als die van een verdwaald kind.
Ze herkende me niet meer.
Ik denk dat ze terug naar haar kindertijd is gegaan. Op zoek naar haar vader in Hongarije.
Ik kon haar enkel zeggen dat ze haar vader snel weer zou vinden, in het gebrekkige Hongaars dat ik sprak.
De dag erna is ze gestorven.

Ongeveer 2 weken na haar overlijden zat ik als monitor op een speelplein. Er was juist een feestje aan de gang en om middernacht werd ik 16.
Ik ging alleen naar een groot grasveld en ging liggen. Ik keek naar de wolkeloze hemel en sprak luidop tegen de sterren "Dag mama". Nog geen seconde later kreeg ik reactie.
Een felle vallende ster doorkruiste de hemel.

Toeval of niet? Ik zou het niet weten. Maar ik geloof dat mijn mama van bovenaf naar mij en mijn broers kijkt, en ons steunt...


Elly Hoek schreef op 29-6-2006:
MIJN MOEDER HEEFT NIET LANG MEER TE LEVEN.Heel mijn leven samen met mijn zusjes en broer, zong zij vaak dit lied, als wij ruzie hadden:
Waar liefde woont gebied de Heer zijn zegen. Daar woont Hijzelf, Daar wordt zijn heil geprezen. Nu mijn lieve moedertje bijna aan het eind van haar leven is en De Vader roept Haar Naar Huis, zal ik dit nooit vergeten.
Want Mamma er was en is liefde voor u en voor elkaar en k beloof u met heel mij hart dat alles wat u geprobeert hebt om ons bij elkaar te houden is gelukt mam. Je bent de allerbeste liefste mama van de hele wereld.


bep schenk schreef op 10-2-2006:
Mijn schoonmoeder lag al weken in bed zonder te praten na een beroerte, de dag voor haar overlijden was zij opeens vrolijk, sprak aan een stuk door en wij waren verbaasd daarover, de volgende ochtend toen ik haar ontbijtje ging brengen, zat zij met een omgekeerde bloempot op haar hoofd op bed, zij was is zandvoort, op bed lagen 6 foto,s allemaal de zelfde van mijn schoonmoeder samen met sinterklaas, voor alle kinderen een, nadat ik mijn man geroepen had , en hij aan haar bed zat is zij kort daarna overleden........

Dus ik ben wel degelijk overtuigd, dat mensen een opleveing voor hun dood kunnen hebben, want ik het het aan de levende lijve ondervonden......


Natasja schreef op 6-12-2005:
Mijn moeder lag vorige week opeens met spoed in een hospice,ze had uitgezaaide leverkanker na longkanker.
De hospice is in Nijmegen, zelf woon in in Rotterdam.
Dinsdagmiddag ben ik nog bij haar geweest, en had haar gevraagd op mij te zullen wachten met sterven tot donderdag later in de middag.
Woesdag kreeg ik opeens een ingeving, ik moest donderdagochtend nadat ik mijn dochtertje naar school had gebracht, gelijk naar Nijmegen toe.
Toen ik daar aan kwam, was ze al in verre afwezige toestand, mijn oom en tante gingen weg, ik pak haar hand vast en 10 minuten later overlijdt ze.

Ze heeft zeker weten op mijn gewacht!!

MAMA rust zacht ...


zus schreef op 2-12-2005:
De vraag of er een laatste opleving is, zou je eigenlijk moeten vragen aan verpleegkundigen en verzorgenden. Die zijn meestal bij het sterven aanwezig, terwijl een arts vaak pas gebeld wordt als de patient is overleden. Ik denk dat je van hun heel andere antwoorden krijgt.


tamara schreef op 29-11-2005:
het is zo jammer dat artsen niet willen inzien dat er een hiernamaals is. Ik geloof zelf in een hiernamaals, ik geloof in God, en ik heb persoonlijk daar ook bewijzen van. Mijn moeder is overleden toen ik 9 maanden oud was. Altijd leefde haar dood bij mij en had ik het er moeilijk mee. Tot ik ging trouwen, toen vond ik het zo ontzettend moeilijk. Ik was ook boos, ik geloof in God, maar sommige dingen zijn niet te accepteren, en ik uitte in gebed mijn woede, en tegelijkertijd vroeg ik of mijn moeder trots op me zou zijn geweest. Een paar weken later was ik met een paar kennissen muziek aan het maken, en ineens begint een van die personen te lachen, hij kijkt me aan en zegt: ik moest van God tegen je zeggen dat je moeder trots op je is.
Ik ben een nuchtere meid van 22 jaar maar toen stond ik te trillen op mijn benen, die man wist niet waar ik mee zat. En of je dat paranormaal, of wat dan ook wilt noemen, ik weet het niet, maar ik vind het een mooie glimlach vanuit het hiernamaals. groeten tamara


Caroline schreef op 28-11-2005:
Mijn moeder lag op sterfbed en reageerde niet meer optimaal. Ze vroeg wel heel helder of ze haar kleinkinderen mocht zien, waar ze zo gek op was. we zijn gelijk onze kindjes gaan halen. toen ze haar kleinkinderen zag, kwam ze rechtop in bed zitten en zei dat oma ziekjes was. zitten kon ze al een paar dagen niet meer. op dat moment was ze echt heel helder. ze heeft afscheid genomen van haar 2 kleinkinderen en raakte vlak daarna in coma. die dag dat ze afscheid nam, was ik de hele dag bij haar. er waren maar 2 heldere momenten die dag. het laatste moment was met haar kleinkinderen. een onvergetelijk moment.


sasha schreef op 21-11-2005:
er is een cardioloog, ben zijn naam even kwijt, van Lommel,....die zich bezighoudt met bde, bijna dood ervaringen,
hij schrijft en publiceert hierover, en probeert dit ook wetenschappelijk te bevestigen
zeer interessant om te lezen


W.Woestenburg schreef op 20-11-2005:
(op mijn werk)
Op het moment dat bij Trien de laatste sacramenten werden toegediend door de pastoor, lag zij al 4 dagen in een diep coma. Toen de pastoor haar vroeg, ;aanvaard je dit?;
zei Trien glashelder ;ja.
15 minuten later was Trien overleden.




UITVAARTVERZEKERING.NL VERNIEUWD!
KLACHTEN OVER DE UITVAART
UITVAARTONDERNEMERS VERGELIJKEN