DOODGEWOON informeert en amuseert over zaken rond de dood - sinds 1994
Verschenen: 24-01-2002
GEJA VAN DE WETERING, VERZORGT OVERLEDENEN, BEGELEIDT BIJ ROUW EN GEEFT VOORLICHTING

Warme wollen sokken

Mensen tegenkomen die zo lang in het vak zitten, dat ze volledig ongevoelig zijn geworden en het zelf helemaal niet in de gaten hebben dat ze de meest pijnlijke opmerkingen voor de nabestaanden maken. Dat hoopt Geja van de Wetering nooit meer mee te maken. Ze vindt het juist een eer bij mensen te mogen komen, die zojuist hun dierbare hebben verloren.


Naam: Geja van de Wetering
Leeftijd: 44
Beroep: Oprichter van het bedrijf
Geja van de Wetering dat zich bezighoudt met overledenenzorg, opbaring, rouwbegeleiding en voorlichting.

1. Hoe bent u in de uitvaartwereld terechtgekomen?
Op elfjarige leeftijd verloor ik mijn vader. Dit overlijden had een enorme impact op mijn verdere leven. Misschien ook mede daardoor, heb ik van nature een grote belangstelling voor de dood en alles wat daarmee samen hangt. Toen ik zeven jaar geleden wederom zo met de dood geconfronteerd werd door het overlijden van mijn broer, werd alles erg betrekkelijk voor mij. Mijn leven veranderde, ik voelde enorme pijn en moest dwars door mijn verdriet heen, of ik wilde of niet, ik kon niet anders. In die tijd zijn er vele tranen gevallen. Het luchtte op, en daarna kon ik weer beter verder. Het was een bijzonder proces waarin ik er langzaam achter kwam, dat ik mij erg betrokken voelde bij mensen in verdriet. Na een stage bij een uitvaartonderneming, kon ik al snel een vaste baan krijgen.

2. Wat zijn de mooie kanten uw beroep?
Nog steeds voel ik het als een eer bij mensen te mogen komen, die zojuist hun dierbare hebben verloren. Het voelt heel bijzonder om mensen keuzes voor te leggen en hen daarbij te ondersteunen. Toegankelijkheid vind ik daarbij erg belangrijk. Mensen moeten je kunnen vertrouwen, ze moeten alles durven vragen en weten dat niks gek is. Het geeft veel voldoening als mensen die ruimte die ik probeer te creŽren met beide handen aanpakken, en daarbij voorzichtig hun eigen grens durven te verleggen, door bijvoorbeeld toch te helpen met het aankleden van hun overleden dierbare, en dan later zeggen, het was helemaal niet zo eng als ik dacht. Op die momenten voel ik mij rijk, zo kan ik een bijdrage leveren aan een Ďgoed' afscheid.

3. Als uw zoon of dochter laat weten de uitvaartwereld in te willen, wat zegt u dan?
Je bent van harte welkom, het zal je leven verrijken.

4. Wat zou u zijn geworden als u niet in dit vak terecht was gekomen?
Ik was binnenhuisarchitect en dat beviel op zich erg goed. Daar was ik zeker in door gegaan als dit werk mij niet zozeer had geraakt. Mensen prettig te laten wonen, heeft ook alles met gevoel te maken.

5. Wat is uw mooiste ervaring?
Vele. Als ik zie dat mensen zichzelf overwinnen, en grenzen verleggen die ten goede komen aan henzelf en hun dierbare. Als ze er zelf achter komen welke kracht ze bezitten. En dan die ene keer, toen ik een lieve mevrouw kon overtuigen ruim de tijd te nemen naar de zoektocht van de warme wollen sokken, die haar moeder zo graag aan had.

6. Wat hoopt u nooit meer mee te maken?
Mensen tegenkomen die zo lang in het vak zitten, dat ze volledig ongevoelig zijn geworden en het zelf helemaal niet in de gaten hebben dat ze de meest pijnlijke opmerkingen voor de nabestaanden maken.

De dood betekent voor mij...
Er elke dag heel dicht bij zijn, iets mystieks, overgaan naar een ander leven.

Op 2 november 2002 organiseert Geja van de Wetering een expositie in Zwolle met als thema: Ďliefdevol afscheid nemen'. Voor meer informatie houdt haar website in de gaten. www.gejavandewetering.nl
Terug naar archief...
REACTIES

Geef hieronder uw reactie op dit artikel, en/of lees de reacties van andere lezers.
Uw naam
Uw email
Uw reactie
Reacties worden pas geplaatst na goedkeuring door de redactie. De redactie is niet aansprakelijk voor de inhoud van reacties, en behoudt ten alle tijden het recht reacties te wijzigen of te verwijderen.


jennie van dijk schreef op 4-12-2005:
Ik heb jarenlang voor mijn vader doodging een voorspelling gedaan dat mijn vader dood zou blijven,dit is inderdaad uitgekomen,daarna heb ik voor mezelf voorgenomen dat ik dit soor voorspellingen niet meer zou doen en ik heb ze weggestopt als het ware,nu komt mijn schoonmoeder jaren naderhand te overlijden en ik heb ze van schim tot aan de personage die kwam te overlijden gezien en dit is ook bij onbekende mensen dat ik alle nachten niet slaap totdat ze overleden zijn is dit een gave of maak ik mij druk!!!!????


Caroline schreef op 28-11-2005:
Eerst vond ik het maar een eng beroep, als iemand zei dat hij/zij de overledenen verzorgden. ik heb pas mijn lieve moeder verloren en mijn zus en ik hebben haar zelf verzorgd. het was helemaal niet eng, het gaf ons juist heel veel kracht. Geja, ik vind dat je een prachtig beroep hebt.


sjors van zwieten schreef op 27-9-2005:
het is een eer om dit vak te mogen doen.mensen die ongevoelig zijn of pijnlijke opmerkinge maken naar nabestaande moeten misschien maar een andere baan zoeken.of nog beter een arts. gevoelloze of afgestompte men sen mogen niet werkzaam zijn in deze branche.


Marlize Helen Holtes schreef op 15-4-2003:
Dit onderwerp fasineerd mij enorm. Het voelt als een eervol beroep wanneer je iets voor mensen kunt doen die een dierbare hebben verloren. Al is het maar iets simpels als een bloemstuk maken. IK vind persoonlijk dat in de bloemen branch meer aandacht besteed mag worden aan de uitvaard.


Jettie Kamphof@terWee schreef op 9-11-2002:
Geja met belangstelling heb ik je site gelezen.Ook ik ga in de toekomst met terminale patiŽnten of uitvaart verzoring bezig. Misschien een eigen bedrijf net als jou. Ik werk nu met harddrugsgebruikers en wil wel een nieuwe uitdaging. Ben net begonnen met de opleiding psychosociale wetenschappen en counseling in Utrecht. Ik zou graag kontakt met je hebben over hoe je het hebt opgezet, wat de mogelijkheden zijn etc. Wat ik vooral leuk eraan vind is dat ik vroeger vriendin met je ben geweest. Laat eens wat van je horen. Mijn belangstelling is gewekt.


Ton van Raaij schreef op 29-1-2002:
Helemaal mee eens.. je kunt zoveel van jezelf in dit beroep kwijt en een grote steun en toeverlaat zijn voor de nabestaanden. Dat geeft een geweldig goed gevoel.
Routine mag nooit leiden tot een bepaalde mate van gevoelloosheid want voor de nabestaanden blijft het altijd gevoelig. Dit moet je te allen tijde blijven respecteren. Goed luisteren en proberen wat je hoort om te zetten in daden en de mensen een uitvaart laten beleven waarin ze meteen aan een goede rouwverwerking kunnen beginnen. Dat moet de opzet zijn. Een pracht beroep is het dan... Succes aan allen die dit zo ervaren.