DOODGEWOON informeert en amuseert over zaken rond de dood - sinds 1994
Verschenen: 18-10-2001
VITAL VAN LOOVEREN, UITVAARTONDERNEMER

"Zoveel onbegrip hoop ik nooit meer mee te maken"

Hoe raar het ook klinkt, het geeft hem energie, uitvaartondernemer zijn. Hij is er goed in omdat hij flexibel is en graag mensen helpt. Vital van Looveren, uitvaartondernemer in Amsterdam. Deze week zijn de 7 vragen voor hem.


Naam: Vital van Looveren
Leeftijd: 44
Beroep: uitvaartondernemer in Amsterdam

1. Hoe bent u in de uitvaartwereld terechtgekomen?

In mijn vorige baan had ik te maken met aids-patiënten. Veel van hen hadden nog maar kort te leven en wilden hun uitvaart voorbereiden. Daar heb ik vaak aan meegeholpen. Totdat op een dag iemand mij vroeg waarom ik het zelf niet deed. Na enkele jaren van voorbereiding (opleidingen, cursussen en stages) ben ik in 1997 van start gegaan.

2. Wat zijn de mooie kanten van uw beroep?

Het is heel afwisselend en hoe raar het ook klinkt; het geeft me energie. In de dagen na een sterfgeval blijken veel nabestaanden hele persoonlijke dingen te bedenken. Dat komt doordat ik hen de tijd geef om te vertellen over de overledene. Je maakt een transformatie mee van mensen die overmand door emoties tot weinig toe in staat waren, tot persoonlijkheden die kracht putten uit het karakter van de overledene om zodoende het afscheid zelf vorm en inhoud te geven.

3. Als uw zoon of dochter laat weten de uitvaartwereld in te willen, wat zegt u dan?

Als iemand mij zegt een baan te zoeken in de uitvaartwereld, dan ga ik altijd eerst na wat zijn/haar motieven zijn. Vaak zijn die heel vaag en blijkt men weinig te weten wat er zoal bij komt kijken om uitvaartverzorger te zijn. Het uitvaartvak is volgens mij iets waar je naar toe groeit. Het zij door uitvaarten in je eigen omgeving, hetzij door je huidige werk dat zijdelings te maken heeft met sterven. Zoals ik dit vak uitoefen word je niet rijk, maar het geeft wel heel veel voldoening.

4. Wat zou u zijn geworden als u niet in dit vak terecht was gekomen?

Dat ik uitvaartondernemer ben geworden, is ondermeer te danken aan mijn flexibiliteit en doordat ik graag anderen help. Je komt elke dag bij een andere familie in een zeer persoonlijke en emotionele situatie terecht. Dat vereist inlevings- en aanpassingsvermogen. Als ik dit beroep niet op mijn weg was tegengekomen, dan was er vast iets anders waar ik mijn creativiteit en talenten in kan ontplooien.

5. Wat is uw mooiste ervaring?

Dat zijn er eigenlijk teveel om op te noemen. Eén voorbeeld. Soms zijn mensen zo van streek als iemand thuis plotseling is overleden, dat ze vragen de overledene meteen weg te halen. Als ik daar op in zou gaan, zou ik mijn beroep even weinig inhoud geven als veel van mijn collega's. Ik vertel dat het mogelijk is de overledene thuis te houden zodat iedereen die dat wil alsnog afscheid kan nemen. Het is prettiger om samen met familieleden of vrienden een overledene thuis te wassen, aan te kleden en thuis op te baren dan in een kil uitvaartcentrum. Het geeft de nabestaanden bovendien de tijd om aan het idee te wennen dat iemand is overleden. Achteraf zeggen ze vaak dat ze het erg fijn vonden dat de overledene is thuisgebleven.

6. Wat hoopt u nooit meer mee te maken?

Een vader van in de dertig belt mij, want zijn vrouw is ongeneeslijk ziek. Voor de klasgenootjes van hun twee jonge kinderen willen zij met mij een bijeenkomst organiseren waarbij centraal staat dat hun twee kinderen hun moeder verliezen. Samen met de vader vraag ik de school om medewerking. Het eerste wat de directeur van de school zegt is 'Dat ze daar niet aan kunnen beginnen'. Dit blijft helaas niet de enige blunder van de school. Als de datum van het afscheid vaststaat, zegt de juf van één van de kinderen dat zij het speciale bijeenkomst voor de klasgenootjes niet bij kan wonen, 'Omdat ik dan een ATV-dag heb.' Zoveel onbegrip en totale afwezigheid van meeleven hoop ik nooit meer mee te maken.

7. De dood betekent voor mij..

Dat is een vraag waar ik geen eenduidig antwoord op heb. Mijn vader had 3 jaar darmkanker en overleed op zijn 85ste in zijn slaap toen ik toevallig bij mijn ouders was. Daar had ik vrede mee. Mijn moeder was echter helemaal van slag, zij voelde zich verlaten. Iedereen beleeft een overlijden anders, de relatie die je met de overledene had, de omstandigheden en de leeftijd waarop iemand sterft, zijn allemaal van invloed hoe je op dat moment de dood beleeft.

Vital van Looveren uitvaartbegeleiding, verzorging van begrafenissen, crematies, persoonlijke grafmonumenten en urnen.
looveren@xs4all.nl

Terug naar archief...
REACTIES

Geef hieronder uw reactie op dit artikel, en/of lees de reacties van andere lezers.
Uw naam
Uw email
Uw reactie
Reacties worden pas geplaatst na goedkeuring door de redactie. De redactie is niet aansprakelijk voor de inhoud van reacties, en behoudt ten alle tijden het recht reacties te wijzigen of te verwijderen.


MARGARIDA SANTOS schreef op 18-10-2010:
18/10/2010 ik vind echt interesante en leerzaam.ik werk in de thuiszorg als zorghulp maar deze baan spreek mij goed. graag wil ik meer weten over opleiding en curssus die met deze baan te maken heeft.ik hoop snel en antwoordt.


h.f.van beek schreef op 1-9-2008:
Ik had heel lang een oude vriend van mijn verzorgd.Na een verblijf van enige jaren in een verzorgingshuis stierf hij op 92 jarige leeftijd.Ik had met hem een zo,n vertrouwensband opgebouwd, dat hij tegen mij zei als ik kom te sterven laat je niet uitkleden door die begravenis onderneming.De dag dat hij stierf.Toen belde ik de volgende dag als eertste de P.C.en maakte de wensen bekend op zaterdag wou hij begraven worden en op de oosterbegraafplaats,nou dat kon allemaal niet. Toen ik heer bij de heer Vital van Looveren belde kon dit allemaal wel.Wij wilde de begrafenis zo veel mogelijk zelf doen er werd muziek gemaakt en gezongen dat was de wens van de overledene en de Heer Vital vond dat prima hij behield wel de controle en had alles perfect geregeld. Toen we rekening kregen was dat minder dan de helft van wat de PC had gezegd.het klinkt een beetje raar maar ik recomandeer deze man aan bij al mijn kennissen.Door mijn verhaal te vertellen.Deze man doet zijn vak op een zeer menselijke manier wij hebben aan deze begravenis een dierbare herrinering overgehouden,Alsnog bedankt mijnheer Vital van Looveren. Hennie


marjory schreef op 25-3-2007:
ik vind het echt interesant en ik wil meer weten over wassen en kleden van een overledene. omdat ik graag die taak wil doen. ik werk in een verpleeghuis. als praktijkopleider kwaliteitsmederwerker medewerkster. en ik wil graag weten hoe ik aan die baan kan komen, of ik een opleiding moet doen of wat.



Jose Winkel schreef op 6-8-2005:
Ik heb een vraagje, ik ben 22 jaar en heb voor mijn leeftijd best veel begrafenissen meegemaakt. toen mijn opa kwam te overlijden was het mooiste wat ik kon doen hem afleggen dit heeft me zo gefascineerd dat ik er al wat jaartjes mee bezig ben en dit als beroep zou willen doen een laatste eer voor de overleden mensen. Maar is hier een opleiding voor wat is de leeftijd om dit te mogen doen. ik hoop snel een antwoordt te krijgen en alvast bedankt. groeten Jose


Sander van der Linden schreef op 4-1-2005:
Ik vind het prachtig dat iemand in de loop van de tijd op zijn pad dergelijke beslissingen neemt op basis van zijn persoonlijke ervaringen en een soort roeping. Op die manier weet je waar je mee bezig bent, en ben je persoonlijk erg betrokken bij je werk. In dit vakgebied en in de huidige maatschappij is dit een belangrijk aspect.


solaine raap-leonard schreef op 10-3-2004:
ik vind het echt interesant en ik wil meer weten over wassen en kleden van een overledene. omdat ik graag die taak wil doen. en ik werk in een verpleeghuis. als service medewerkster. en ik wil graag weten hoe ik aan die baan kan komen, of ik een opleiding moet doen of wat.


Tineke schreef op 24-1-2004:
Ik vind het een heel intresante site. Ik zou graag meer informatie willen hebben over het afleggen,en over hoe dat tegenwoordig gaat,doet de familie dit?enz.enz. Dit is voor mijn scriptie! Ik ben 3e jaars verzorgende.


gemma te hofstee schreef op 24-10-2001:
Ik vond dit een interessant artikel. Ik ben ook werkzaam in de uitvaart, al vindt men mij te jong. Ik ben 29 jaar. Maar wat Dhr.van Looveren zei is waar. Je komt in deze branche terecht door persoonlijke en werkervaring. Ik heb een opleiding verzorgende/verpleegkundige gedaan en door mijn stages en werk in de ouderenzorg veel met sterven en rouw in aanraking gekomen. Ik voel gewoon dat dit mijn vak is (moet worden). Ook op privegebied heb ik de nodige overlijdingsgevallen meegemaakt van Jonge mensen tot ouderen. Oma, vader, vrienden, kennissen. Als je dat veel meemaakt ga je je gewoon bezighouden met de dood en alles wat er voor de nabestaanden bij komt kijken. Je beseft dan ook hoe belangrijk een goed georganiseerde uitvaart is. En hoe belangrijk de opvang voor de nabestaande is. Ik vind het eervol, dankbaar en respectvol werk en zo behoren wij ook met elkaar om te gaan.