DOODGEWOON informeert en amuseert over zaken rond de dood - sinds 1994
Verschenen: 04-04-2005
WE WILLEN EEN LIJK ZIEN

Eindelijk weer een 'ouderwetse', openbare en publieke opbaring. Opbaren betekent letterlijk 'op een baar leggen' en dan wil je een lichaam zien. Als je bijvoorbeeld hoort dat prins Bernhard of prinses Juliana wordt opgebaard en mensen de overledene de laatste eer kunnen bewijzen, dan wil je geen dichte kist zien waarin misschien wel helemaal niemand ligt, dan wil je een echt lijk. Toch?


Dat echte lijk van paus Johannes Paulus II zien we nu. Op tv en op foto in in de krant. In vol ornaat opgebaard, met een witte mijter op, zijn hoofd rust op twee gouden kussen. 'Het gezicht staat "vredig" dan wel "gepijnigd", naar gelang de indruk van de bezoekers' schrijft Trouw.

Veel bekende lijken hebben we nooit te zien gekregen, van prinses Diana tot de queen mom van Engeland. En van prins Claus tot André Hazes. Waarom niet?

'De mens is nieuwsgierig. De enorme verkopen van tabloids en roddelbladen bewijzen dat. Maar komt de wens tot het aanschouwen van dode beroemdheden uitsluitend voort uit een ordinaire en ongezonde nieuwsgierigheid? De behoefte te gluren door het sleutelgat, waarmee een Nederlands roddelblad haar lezers prikkelt tot een wekelijkse aankoop van nieuwe roddels. Of is het meer dan dat? Kan het post-mortem portret van de beroemdheid geen therapeutisch effect hebben? Psychologen en andere experts laten ons weten dat een gezond en goed rouwproces begint bij het daadwerkelijk aanschouwen van de dode. Waarom zou dat niet gelden voor de fan die oprecht het gevoel heeft van zijn of haar idool te houden? Het wordt tijd dat het postume portret terugkeert in de kolommen van dag- en weekbladen, afgedrukt naast het in memoriam van de beroemdheid.'
Uit: Privé: het beroemde lijk. Zie hier het hele artikel.

Terug naar archief...
REACTIES

Geef hieronder uw reactie op dit artikel, en/of lees de reacties van andere lezers.
Uw naam
Uw email
Uw reactie
Reacties worden pas geplaatst na goedkeuring door de redactie. De redactie is niet aansprakelijk voor de inhoud van reacties, en behoudt ten alle tijden het recht reacties te wijzigen of te verwijderen.


Ina Meeuwisse schreef op 26-8-2007:
ben zeker een voorstander van opbaren. maar soms zijn lichamen zo verminkt of vervormd (door een ongeval) dat het wellicht niet verstandig is. Dan is het een persoonlijke wens die ingewilligd kan worden.
Ina


Reinier van der Sandt schreef op 4-8-2005:
Het kan heus wel, als het maar binnen de familie en kennisenkring blijft. Zelf heb ik meerdere malen meegemaakt, dat het prettig was om de overledene tijdens de begrafenis of crematie niet afgesloten te tonen. Mijn verbrande broer heb ik indertijd eveneens willen aanschouwen, ik vond het nodig dat te doen, om precies te weten hoe de conditie van zijn lichaam was. Het was niet eng, ik vond het prettig nog even bij mijn broer geweest te zijn, ook al herkende ik hem niet meer. Vreemd was wel, dat de begrafenisondernemer met afgewend hoofd naar me toe stond, terwijl hij het niet eens was met wat ik deed, en dit duidelijk zei. Toen ik de lijkenzak niet openkreeg wilde hij eerst niet eens helpen. En daar ben je nou professional (DELA) voor...


evergreen schreef op 27-7-2005:
eigenlijk wil ik weleens weten hoe lang iemand ontbind