DOODGEWOON informeert en amuseert over zaken rond de dood - sinds 1994
Verschenen: 02-03-2005
TROOST VOOR ROUWENDE MINNARESSEN

In het bij vrouwen populaire boek Zadelpijn en ander damesleed, een soort chicklit voor oudere dames, kwam ‘het probleem’ uitgebreid aan de orde. Man gaat dood, zijn officiële vrouw krijgt alle ‘credits’, aandacht en troost als de rechtmatige weduwe, de geheime minnares kan nergens terecht met haar verdriet en rouw. Uitvaartverzorgster Carolien Harrems in Amstelveen komt op voor deze door de (uitvaart)wereld ‘vergeten groep vrouwen’ en wil geheime minnaressen hulp bieden bij de rouwverwerking.


Honderden, zo niet duizenden vrouwen en – in mindere mate – mannen blijven jaarlijks eenzaam en alleen achter als hun buitenechtelijke partner sterft. Deze zogenoemde schaduwweduwen en -weduwnaars kunnen hun verdriet vaak niet goed verwerken omdat zij niet betrokken worden bij het eventuele ziekbed, het overlijden en de uitvaart. Dat stelt uitvaartonderneemster Carolien Harrems in Amstelveen. Zij heeft in het kader van haar studie rouwverwerking onderzoek gedaan naar dit fenomeen en komt met concrete hulp en tips voor treurende geliefden. Harrems: “Hun verdriet na de dood van degene die zij liefhadden wordt niet herkend omdat de relatie vaak geheim was en daardoor ook niet erkend. Familiebanden worden gezien als sterker dan andere verwantschappen. Men vindt vaak dat je niet mag rouwen om een verlies dat niet als zodanig wordt gezien. Dat wil echter niet zeggen dat er ook in deze, al dan niet geheime, relatie sprake kan zijn geweest van grote verbondenheid.”

“Het verlies van een geheime geliefde kan een enorme dreun geven,”vervolgt Harrems. “Helaas kan de minnares of minnaar daar vaak niet openlijk voor uitkomen en rouwt achter de coulissen, vandaar de term schaduwweduwe.” Dat in de coulissen staan is pijnlijk en confronterend omdat het de afspiegeling van zo’n relatie is.

Harde cijfers over het aantal schaduwweduwen en -weduwnaars ontbreken omdat mensen er zelden open over zijn. Harrems: “Nederlandse en Amerikaanse schattingen gaan er van uit dat één op de vijf mannen en vrouwen vreemd gaat. Langdurige relaties zijn zeldzamer en komen vooral voor tussen een getrouwde man en een ongetrouwde vrouw, vaak jonger dan hij en zonder kinderen.”

De uitvaartonderneemster kent talrijke voorbeelden uit haar eigen praktijk. “Bij het begeleiden van een uitvaart melden zich soms mensen in de dagen tussen het overlijden en de uitvaart, die een bijzondere relatie met de overledene hadden, en vragen of het mogelijk is om buiten de officiële gelegenheden om afscheid te nemen van de overledene. Wat doe je dan? Als de minnares publiekelijk erkenning krijgt voor haar verdriet tast dat de erkenning aan die de wettige echtgenote toekomt. Ik vind dat je niet aan de ruimte van de echtgenote mag komen.” Het is volgens Harrems wel mogelijk om naar manieren te zoeken om ook de minnaar/ minnares erkenning te geven zonder dat de erkenning voor de echtgenote in het gedrang komt. “Allereerst is het van belang te weten of de situatie bespreekbaar is. Is de echtgenote op de hoogte van de relatie? Als met de familie niet te bespreken valt hoe de minnaar/ minnares afscheid kan nemen, dan nog kun je helpen om de relatie met bijvoorbeeld een ritueel af te sluiten. Soms is het luisteren naar iemands verhaal voldoende.”

“Ik kan me indenken dat veel uitvaartverzorgers zich niet in dit wespennest willen steken. Vaak geldt ook: wie betaalt, bepaalt,” zegt Carolien Harrems. Binnenkort publiceert ze tips op haar website www.schaduwweduwe.nl. “Zoals informatie over hoe je een alternatief afscheid vorm kan geven, maar ook waar rouwbegeleiding te krijgen is en een plek om met lotgenoten van gedachten te wisselen.”

Terug naar archief...
REACTIES

Geef hieronder uw reactie op dit artikel, en/of lees de reacties van andere lezers.
Uw naam
Uw email
Uw reactie
Reacties worden pas geplaatst na goedkeuring door de redactie. De redactie is niet aansprakelijk voor de inhoud van reacties, en behoudt ten alle tijden het recht reacties te wijzigen of te verwijderen.


anoniem schreef op 12-11-2011:
5 jaar lang heb ik een relatie gehad met een getrouwde man. Juist toen we besloten hadden samen verder te gaan werd hij ongeneeslijk ziek. Uit respect voor zijn vrouw die van onze relatie wist was ik niet op de begrafenis. Ik heb wel afscheid kunnen nemen. Wat zou ik graag in contact komen met mensen die dit ook meegemaakt hebben.


Eline schreef op 2-5-2011:
Ik ben alleenstaand en houd met heel mijn hart en ziel van een getrouwde man. Ik ben letterlijk als de dood, dat hij dood gaat. We wonen niet bij elkaar in de buurt, zijn vrouw weet van mij, maar heeft daar geen begrip voor (en dat begrijp ik best, onze situatie verdient beslist geen schoonheidsprijs)
Wat als hem iets overkomt, waardoor hij geen contact meer met mij kan opnemen? Mijn kinderen weten van hem, hij staat in mijn telefoonklapper en zij lichten hem in voor het geval mij iets overkomt.


graag anoniem aub schreef op 4-4-2011:
De man/vrouw die is overleden is wel de helft van het 'overspelige' koppel!Vaak is de 'schaduwrelatie'veel eerlijker, minder gestaafd op materieel gewin en tederder dan de kunstmatig in het leven gehouden huwelijksrelatie.Ik weet waarover ik praat dus mensen, veralgemeen niet, veroordeel niet want ieder geval is anders en van iemand houden met hart en ziel ook al is dat buiten een officiële huwelijksrelatie is nooit verwerpelijk. Waarom gaan mensen vreemd? Meestal zitten ze opgesloten in een ongelukkig huwelijk waar ze niet uitkunnen niet zozeer uit lafheid maar omdat ze nog van hun partner houden, als de vader of moeder van eventuele kinderen, als een 'vriend'...Trouwens de officiële weduwe haar rouw is vaak sneller gedragen dan die van de schaduwweduwe....


ellie schreef op 8-9-2010:
Nee, schaduwweduwe horen niet thuis op de begrafenis en hebben ook geen recht op afscheid. Het zijn vrouwen die er voor gekozen hebben om in de schaduw te leven. Deze keuze heeft gevolgen voor het afscheid kunnen nemen. De keuze voor een relatie met een getrouwde man heeft tot gevolg dat ze een andere vrouw pijn doen. Wat niet wil dat u geschiedt doe dat ook een ander niet. Ze hebben niet het fatsoen om te wachten met de relatie totdat de bewuste man gescheiden is. Als het huwelijk echt zo slecht is dan volgt er echt wel een scheiding. Ze hebben de weduwe al genoeg pijn gedaan en die heeft niet de mogelijkheid gehad om een keuze te maken. Deze vrouwen hebben de weduwe al genoeg pijn gedaan.


Lilian Roos schreef op 5-8-2008:
GEZOCHT: SCHADUWWEDUWEN DIE HUN VERHAAL WILLEN VERTELLEN

Bij een begrafenis staan op de eerste rij de weduwe en de kinderen te treuren. Ergens achteraan zit de geheime geliefde van de dode te snikken. De minnaar of minnares kan nergens heen met het verdriet. Bent u schaduwweduwe en wilt u uw verhaal vertellen? Hoe gaat u om met uw verdriet?


Voor een artikel voor Psychologie Magazine ben ik op zoek naar schaduwweduwen die graag hun verhaal vertellen. Het verhaal mag je anoniem aan me kwijt, en naast het verhaal komt een annonieme foto van je schaduw. Neem voor meer informatie contact op met Lilian Roos, lilianroos@gmail.com of tel. 06-47432033.


Frouk Berkemeier schreef op 10-7-2008:
Geweldig initiatief, alleen heb ik me zeer verbaasd over de link met vakantieverblijven in o.a. Frankrijk. Snap hier helemaal niets van. groet Frouk


Ang schreef op 8-6-2008:
Wat jammer dat Babs zo reageert. De dode minnaar van de schaduwweduwe was immers 100% betrokken bij de schaduwrelatie? De dode echtgenoot heeft MEDE de situatie gecreeerd. En wie weet werd het huwelijk juist gered door deze schaduw- relatie. Heb ik makkelijk praten? Nee hoor. Ik weet hoe het is om je relatie te delen. Samen rouwen heelt. Wanneer je al te kort door de bocht gaat loop je het risico dat jij jezelf tekort doet!


babs schreef op 27-5-2008:
Een schaduwweduwe heeft geen enkel recht om afscheid te nemen. Ze wist waar ze aan begon met een getrouwde man. Als ik zou ontdekken dat de begrafenisondernemer toestemming heeft gegeven aan de schaduwweduwe te bezoeken doe zou ik nog niet met haat klaar zijn. Te belachelijk voor woorden. Deze vrouwen hebben zelf de situatie gecreeerd. Moeten oneerlijke mensen geholpen worden? Als ze eerlijk geweest waren dan hadden ze niet in deze situatie verzeild geraakt.