DOODGEWOON informeert en amuseert over zaken rond de dood - sinds 1994
Verschenen: 09-06-2001
TRUMAN CAPOTE, GORE VIDAL EN TIMOTHY MCVEIGH

Helaas, Gore Vidal heeft er van af gezien om de executie van Timothy McVeigh bij te wonen. Helaas, omdat het ongetwijfeld een beter verslag had opgeleverd dan de verhalen die nu door de (vooral Amerikaanse) media naar buiten worden gebracht.

Meer dan 35 jaar geleden, op 14 april 1965, woonde schrijver Truman Capote de executie bij van Dick Hickock en Perry Smith, die door de staat van Kansas werden gehangen voor de moord op het gezin Clutter, vader, moeder en twee kinderen. In zijn boek In cold blood - in het Nederlands vertaald als In koelen bloede - reconstrueert Capote de moordpartij en volgt hij alle betrokkenen - de daders, de slachtoffers en het rechercheteam - vanaf het moment kort voor de moord tot de executie van Hickock en Smith. Met de daders onderhield hij tot aan hun executie een uitvoerige correspondentie; tevens bezocht hij ze regelmatig.

Het boek van Capote leest als een roman. Een objectieve roman, want Capote beschrijft alle karakters met even veel aandacht en zonder enig (voor)oordeel. Over de doodstraf laat hij zich al helemaal niet uit. Maar een klein tipje van de sluier over Capote's gemoedstoestand gedurende het werken aan de roman, wordt opgelicht door Maarten 't Hart die in de Nederlandse pocketuitgave uit 1997 in het nawoord het volgende schrijft:

'Nadat Dick verhangen was, vroeg Perry toestemming om nog een keer met Capote te mogen praten. "Hij kuste me en zei - "adios amigo!" - en werd toen opgehangen. Ik huilde tweeënhalve dag lang daarna. Ik kon er niet mee ophouden, het waren een soort stuiptrekkingen als wanneer je de hik hebt. Ze moesten er tenslotte de gevangenisdokter bij roepen om me iets te geven, en ze zetten me op een vliegtuig naar huis. En de hele reis terug naar New York hield ik een kussen op mijn gezicht omdat, zie je, de tranen almaar bleven stromen."

Mooier kan het niet beschreven worden: het ongemak bij het doden van een mens - welk mens dan ook. Dat het op zo'n klinische en rationele manier gebeurt, maakt het waarschijnlijk alleen maar moeilijker te bevatten. Hetzelfde gevoel bekruipt je bij het zien van de foto's in het boek The Omega Suites van fotografe Lucinda Devlin. Gedurende zeven jaar (tussen 1991 en 1998) bezocht en fotografeerde Devlin de executiekamers van strafinrichtingen in twintig Amerikaanse staten. Op de foto's is geen mens te zien.

The Omega Suites werd uitgegeven door de Duitse uitgever Steidl, en kost in Nederland f 83,20.

Terug naar archief...
REACTIES

Geef hieronder uw reactie op dit artikel, en/of lees de reacties van andere lezers.
Uw naam
Uw email
Uw reactie
Reacties worden pas geplaatst na goedkeuring door de redactie. De redactie is niet aansprakelijk voor de inhoud van reacties, en behoudt ten alle tijden het recht reacties te wijzigen of te verwijderen.


Alexis Otto schreef op 2-5-2006:
Albert,

wat deze familie is overkomen is natuurlijk vreselijk. Maar bijna 2000 dagen wachten op je eigen dood, wetende dát je de doodstraf krijgt, lijkt me persoonlijk bést een straf.

PS Ik ben niet voor de doodstraf. Hier probeer ik alleen duidelijk te maken dat het wel degenlijk een straf is.


Albert Bolink schreef op 3-1-2004:
Ik wil hier niet beginnen over wel of niet de doodstraf dat is niet aan mij! Maar is de doodstraf wel een straf? De dader geeft het aanstaande slachtoffer de nodige angst, brengt hem/haar normaal gesproken pijnlijk van kant en komt er zelf vanaf met een spuitje of een laag stroom door zijn/haar lijf. Dat noem ik dus niet straffen, maar ja als je human bent mag je ook niet oog om oog en tand om tand handelen.


Annemijn Leferink schreef op 8-11-2003:
Ik vind het een mooie en goede recensie ook het gedeelde waar word beschreven hoe perry vlak voordat hij verhangen word nog even met capote wil praten en adios amigo zegt.



mark meulenbroek schreef op 30-11-2001:
Het is een mooi verslag


afzender:Mark Meulenbroek